خوب مراسم اسکار سال ۱۹۹۶ رو به یاد دارم..... زمانی که بیمار انگلیسی نامزد دریافت ۱۲ اسکار از آکادمی آوارد شد و بعد از پایان مراسم ۹ تا از اونهارو گرفت من خیلی متعجب بودم از اینکه با وجود همه تعریفهایی که از Ralph Fiennes به خاطر ایفای نقش در این فیلم شده بود اسکار بهش تعلق نگرفت......!

و چند سال بعد وقتی خودم فیلم رو دیدم خیلی ناراحت تر شدم از اینکه جایزه اسکار رو بهش ندادن!

من فیلمهای زیادی از این هنریشه خوب انگلیسی ۴۵ ساله دیدم که بیمار انگلیسی بهترین اونهاست....

Anthony Minghella کارگردان کم کار یا بهتر بگم گزیده کار انگلیسی این اثر خوش شانس تر بود والبته به حق اسکار بهترین کارگردانی رو در اون سال به خودش اختصاص داد.از این کارگردان باید کوهستان سرد به سال ۲۰۰۳ یا آقای رایپلی با استعداد رو در سال ۱۹۹۹ به یاد داشته باشید که هر دوی این فیلمها کارهای خوش ساخت و خوبی بود و از تی وی خودمون هم پخش شد...... .

قهرمان داستان حالا بسیار بیماره و در حالی که انتظار مرگ رو میکشه داره خاطرات سالهای پیش رو که خیلی هم دور نیست مرور میکنه.بیمار انگلیسی داستان عشق ممنوعی است که  بین سالهای ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰ اتفاق میفته عشقی عجیب در جایی عجیب و زمانی نادرست .همه چیز این وسط یه جورایی درست نیست.... و همه این اشتباهات در آخر حتی با تصور نادرست در مورد ملیت ۱ انگلیسی اونم فقط به خاطر نام فامیلش کامل میشه...... .

بازیها انقدر در این فیلم قوی هست که هر ۳ بازیگر اصلی فیلم کاندید دریافت جایزه اسکار بشن و این وسط ژولیت بینوش اسکار بهترین بازیگر زن نقش مکمل رو از آن خودش کنه ..... .

فیلم با اون موسیقی زیبای گابریل یارد که اسکار گرفت به شدت بینندرو تحت تاثیر قرار میده .من ۲ ساعت و ۴۵ دقیقه جلوی تلوزیون میخکوب بودم و اصلاً متوجه نشده بودم که توی سکانس آخر بازی رالف فاینس با گریه اون اشک ریختم........ .

فیلم بر اساس رمانی به همین نام که توسط Michael Ondaatje نوشته شده ساخته شد .بعضی از منتقدین معتقد بودن داستان کسل کننده ای است..........ولی من هیچوقت دلیل این حرف رو نفهمیدم!