امروز تصمیم گرفتم اینجا در مورد سیمون فیلم جالبی که در سال ۲۰۰۲ توسط  Andrew Niccol کارگردانه ۴۳ ساله نیوزیلندی ساخته شد بنویسم.ولی قبلش دوست دارم ۱ مرور اجمالی داشته باشم روی کارهای این کارگردان و فیلم نامه نویس و تهیه کننده جوان.

اون در کارنامش در مقام نویسندگی فیلم نامه:

*۲۰۰۵- Gattaca-۱۹۹۷ *The Truman Show-۱۹۹۸* S1m0ne -۲۰۰۲ *The Terminal-۲۰۰۴*Lord of War و Dali & I: The Surreal Story در سال ۲۰۰۷ رو داره.

در مقام تهیه کنندگی تمام این کارها بجز کار اول و آخر و در مقام کارگردانی گاتاکا.سیمون و Lord of war.

فیلم داستان کارگردانی به نام ویکتور ترانسکی با بازی مثل همیشه خوب و دیدنیه Al Pacino رو روایت میکنه که کار و موقعیت اجتماعی رو از دست داده و حتی همسرش ترکش کرده( Catherine Keener)و تنها عشقش در زندگی کار و دختر زیباش( Evan Rachel Wood) است. در این زمان که کاملاْ ناامید و درماندست اتفاقی با برنامه نویسی برمیخوره که به علت بیماری میدونه که چند روزی بیشتر از زندگیش باقی نمونده ولی مخلوقی رو خلق کرده و اون رو به ویکتور میسپره که زندگی این کارگردان از دست رفترو به کلی عوض میکنه.

سیمون مخلوق صفر و یکه!!!هنرپیشه ای که بوسیله برنامه نویس زاده شده و بوسیله ویکتور بزرگ معروف و مشهور میشه..................!

نویسنده در پس داستان ساده و روان خودش واقعیت تلخی رو بیان میکنه که اون دید آدمهای معمولی و عامه جامعه به آدمهای مشهور و معروف دوربرشون و قضاوت اونها درباره زندگی این آدمهاست.........!

شاید به نوعی ادامه ای بر سناریوی چند سال پیش خودش یعنی نماش ترومن ......!

سکانسی که در اون سیمون بوسیله ویکتور مثل خوک به لجن کشیده میشه و در آخر با تشویق و کف زدنهای تماشاچیان مواجه میشه اصلاْ دور از ذهن نیست..............!

کار هنرپیشه ها در این فیلم خوب بود.فیلم با آهنگی روان پیش میره و کارگردان هم همه سعی خودش رو کرده تا مفهومی رو که در نظر داره برسونه و برای این مهم سکانس آخر فیلم که نشون میده بالاخره این تصوره که بر واقعیت پیروز میشه سکانس جالبیه که به زیبایی فیلم رو به انتها رسونده...................... .