آقای بروکس یک بیزینس من باهوش و موفق یک پدر دوست داشتنی و یک همسر مهربان و در یک کلام مردی کامل برای یک زندگی ایده آل است ....

ولی ارل بروکس یک راز بزرگ داره رازی که به تعبیر خودش یک اعتیاد کنترل شده محسوب میشه یا حداقل اعتیادی که سعی در کنترلش داره و اون وجود شخصیتی دو گانه در درونشه به نام مارشال که یک آدم کش سریالیه و از قتلهاش لذت میبره آقای بروکس انقدر با هوش هست که با بینقص ترین روش ممکن قتلهاشرو انجام بده تا گیر نیوفته  و ......

فیلم با دعای ارل شروع میشه و با اون هم تموم میشه ........  تناقض روانی ظریفی که کاملاْ شخصیت ارل رو از مارشال جدا میکنه ، Bruce A. Evans و Raynold Gideon مشترکاْ فیلمنامه این فیلم رو نوشتن و کارگردانی Mr. Brooks رو هم  Bruce Evans بر عهده داشت مردی که در مقام کارگردانی دومین تجربه خودش رو در سال ۲۰۰۷ روی پرده برد. بازی Kevin Costner در این فیلم بیشک یکی از بینقص ترین بازیهاش محسوب میشه و چنان ظریف و دقیق از پس این نقش برآمده که به نظر من بزرگترین نقطه قوت فیلم محسوب میشه ،کاملاْ برعکس Demi Moore (پلیسی که جریان این قتلهارو پیگیری میکنه )،که در تمام طول فیلم احساس میکردم وصله ناجور فیلمه!انقدر ناجور که بعد از اینکه فیلم تموم شد کلی ذوق زده بودم از اینکه حتی یک سکانس مشترک هم با کاستنر نداشت!!!!!! و William Hurt در نقش مارشال که با اون خنده های مرموزش چیزی از یک بازی زیبا کم و کسر نزاشته بود ........

در کل Mr. Brooks رو خیلی پسندیدم فیلمی که شنیدم قراره قسمت های دیگه ای هم داشته باشه!

چون عاشق دیالوگ اول و آخرش شدم و از اونجایی هم که به هر حال یک دعای خوب برای آدمهای با ایمان محسوب میشه اینجا مینویسمش ........ لذتشو ببرید........!

God ,grant me the serenity to accept the things I cannot change ,to change the things I can,and wisdom to know the difference,living one day at a time .Accepting hard ships as the pathway to peace.Taking ,as he did,this sinful world as it is and not as I would have it,trusting that he will make all things right if I surrender to his will,that I maybe reasonably happy in this life,and supremely happy with him forever in the next.........AMEN!